Jaren geleden heb ik ergens een stukje geschreven over de eerste 2 afleveringen van het eerste seizoen van Matroesjka’s. Het stukje schrijfsel straalde een positieve noot uit over de anders zo kwaliteitsloze commerciële zender. Vijf minuten voor het 2de seizoen begon zapte ik naar de dag-kleurende-zender, waar druk een verwarrend programma bezig was dat sterk leek op een Idool-kloon, incl. Koen Wouters, maar zich tussen de X-Factor reclame niet duidelijk wist te verkopen.
Het verrassingseffect dat de eerste reeks met zich meedroeg; een serieuze Van Den Begin en een bijna psychopatische Van Dyck ten midden van een hoop ongelukkig gestrande Litouwse meisjes, is er helemaal af: Ray Van Mechelen is nog net geen karikatuur van zichzelf en de meisjes worden nog steeds voorspelbaar mishandeld. De enige verrassing was dat er tussen het bont allegaartje Antwerpenaren een niet-ondertitelde West-Vlaming was te bespeuren. Tussen de luide reclame en het uithalen van m’n lasagne door heb ik nog gehoord dat Sandra Kim haar nummer 1 hit heeft verkocht aan een waspoederfabrikant (”J’aime j’aime le blanc”, or how low can you go?), en dat de vrouwenhandelaar van de serie eerlijke reclame voor betaalkaarten tracht te maken. Hey, met schaamteloos uitmelken valt geld te verdienen.
Microsoft, allemaal goed en wel, maar soms lanceren die features die verschrikkelijk irritant zijn. Vista liep de laatste week zeerrr ttraagg. Mp3’s bleven constant hangen, browsen ging slecht, video’s haperden, harde schijven ruttelden vollenbak, schijfruimte werd met de seconde kleiner en kleiner, etc. The root of all evil bleek geen malware te zijn, maar een MS-proces genaam “trustedinstaller.exe”. Dat vreet makkelijk 50% CPU en geeft duidelijk geen voorrang aan levensnoodszakelijke services. De instantie dient enkel om Windows updates te downloaden en te installeren. Nadat ik het proces stopt had verliep alles weer vlot en rustig.
Genoeg IT voor dit jaar op deze blog. I promise.
Alles wordt de dag van vandaag wetenschappelijk onderzocht. Zo ook of er een verband bestaat tussen het stemgedrag van mensen die slordig zijn, en dat van mensen die 4 maal in de week dweilen, stofzuigen en het gras afmaaien. “The Journal of Political Psychology” constateerde dat liberalen, die normaal als “open” worden beschouwd, neigen meer kleurrijk te zijn, en hun kasten te vullen met boeken over reizen, etniciteit, feminisme, en muziek, samen met cd’s in de genres folk, klassieke - en moderne rock, alsook met kunst, filmtickets en vakantiesouveniers. Conservatieven daarentegen, omringen zichzelf met kalenders, postzegels, wasmanden, strijkijzers, en naaimachines. Hun slaapkamers en werkplaatsen zijn goed verlicht en gevuld met sport-parafernalia. Dit komt volgens de studie omdat conservatieven nood hebben aan orde; dat alles op z’n plaats ligt en georganiseerd is, zodat de persoon het gevoel krijgt dat z’n omgeving voorspelbaar en daardoor als veilig kan worden beschouwd.
Aan de ogenschijnlijk niet onbelangrijke documenten die kriskras op m’n bureau liggen te zien, kan ik de studie enkel maar gelijk geven. En ja, ik hou ook filmtickets bij (en die van Kinepolis zijn gedrukt met thermische printers waardoor de tekst erop snel verdwijnt, grmbl).
Volgende maanden mogen we ons verwachten aan nieuwe albums van: Guns N’ Roses (nov), U2 (jan), AC/DC (volgende week), Franz Ferdinand (winter), Block Party (okt), The Cure (okt), Kaiser Chiefs (okt), Queen & Paul Rogers (okt), Snow Patrol (okt), Dido (nov), The Killers (nov), Isobel Campbell and Mark Lanegan (nov), en nog een EP van Coldplay (dec). Om maar te zeggen dat ze ervoor gezorgd hebben dat de doorsnee huiskamerkerstboom weer goed gevuld kan worden.
Ik ben hoegenaamd niet de grootste fan van Hooverphonic, maar ik kan toch met gemak 10 nummers opsommen die ik goed vind van hen. Iets wat bij Oasis al minder vlot zou lukken. Het was dan ook even slikken toen gisteravond het nieuws bekend raakte dat Geike uit de groep zal stappen. Op de site van Focus Knack staat het voorlopig enige interview met songschrijver Alex Callier. “Wie hoopt op verhalen over ambras, moet ik teleurstellen. Geike vond het wellicht gewoon tijd voor iets nieuws, tijd om haar eigen weg te gaan.”
Hun geplande concerten gaan wel nog door. Eentje in Louvain La Neuve, en eentje in Verviers - niet meteen de meest grandioze locaties om je “afscheidsconcerten” te geven.
Tenslotte schrijft Het Nieuwsblad: “In die context is het welhaast cynisch dat Hooverphonic vanavond op de TMF-Awards in het Antwerpse Sportpaleis het meeste kans maakt op een Lifetime achievement award . ” Het dagblad beseft ook wel dat niet alle credits van Hooverphonic bij Callier liggen, maar ook een niet te onderschatten deel bij de beste zangeres van Vlaanderen. Voor de lijstjes, mijn favoriete nummers van Hooverphonic zijn nog steeds: Nirvana Blue, Out Of Sight, en No More Sweet Music.
Geplaagd door een helse jetleg, gepaard aan een dove verkoudheidsperiode, een alweer halve changement de decor van mijn maison, en een staking waardoor je 40 minuten over een traject van 5km doet, doen ervoor zorgen dat de frequentie van de geposte berichtjes drastisch daalt (ongeveer recht evenredig met het aandeel van Dexia). Tevens heb ik samen met mijn grijs wordende cd’s van The fantastische National een pak inspiratie opgedaan voor alweer een roman die wellicht nooit zal afraken. Maar als m’n luchtwegen wat opklaren, de vreemde elektronische echoklank die in m’n slaapkamer hangt verjaagd is, en Bassie z’n kleine erkent, zal het hier weer stuiven.
In Rolling Stone issue 1060 stond een pagina’s lang artikel over “The Big Lebowski”, een komedie uit ‘98 van de Coen brothers die 2x zo goed verkocht op dvd als in de cinema. De auteur zoekt een antwoord op de vraag waarom de film net in deze tijd zo goed aanslaat, en waarom het een vorm van inspiratie was voor vele jongeren.
In tijden waar techniek je steeds meer ketent aan afspraken en agenda’s - in de tijd dat je dit leest heb je 3 e-mails gemist - is er iets hartverwarmends aan een 40′er die heel de avond high in een bad ligt terwijl hij naar een cassette met walvisgeluiden luistert. Hij is geen man van de 21ste eeuw, hij is niet de Iron man, en zeker niet Batman. The dude geeft geen zier om een job, een salaris, een dure auto, of een iPhone. The dude is er gewoon, en hij is gelukkig.
Jonge mensen worden tegenwoordig hevig onderdruk gezet om te presteren. En de hele tijd zien ze de samenleving hun toekomst uitvegen, wetende dat hun levenstandaard veel lager zal zijn dan die van hun ouders. Dat is waarom jonge mensen zich aangetrokken voelen tot een middelmatig slimme man, en in ieders ogen een mislukkeling, maar die altijd een ongelofelijke goed-hartige persoon blijft met een zekere trouw tegenover z’n vrienden. De boodschap aan het einde van de film is dat het niet erg is dat je een loser bent, zolang je maar een goed persoon bent.
