Jaja, de revival van m’n blogje bestaat reeds 1 jaar en nog steeds actief! Recentelijk is zelfs de kaap van 100 posts behaald. Dat op zich vind ik al een succes, hoe veel bezoekers er ook komen.
Dit najaar plan ik trouwens een ambitieus project van 100 posts rond 1 “thema”.
Altijd interessant om weten is via welke zoektermen mensen op je site raken. De oppertop zoekterm voor deze website is… *tromgeroffel* … “kreeft koken”. Een anticlimax als het ware. Gevolgd door “trustedinstaller vista”, de IT post van oktober.
Wel blij was ik met plaats drie “nieuwe albums”, en plaats vier “werchter 2009″. Wat minder zielen wisten ook geen raad met “camping c3 of a3 werchter”. En - jawel- 2 mensen hebben op “fristipudding” gezocht, en ook 1 iemand op “fristi machine”. Dat maakt m’n dag goed!
Het project Uitgewerkt heeft even stil gelegen voor een ander interessant project waar ik tussen mijn andere projecten door mee bezig ben. Dit huidig project is een samenwerking tussen mij en een project van een vriend, die net zoals ik vind dat er vandaag de dag veel te veel wordt verdoezeld door in termen van “projecten” te spreken. Vraag aan om het even wie waar hij mee bezig is; 90% zeker is hij bezig met een project. En dat is nefast voor de communicatie, aangezien “project” een onzichtbare omkadering is van een zelf samen te stellen geheel - al was dat geheel lucht.
Het project van mijn overbuurvrouw bestaat erin de sanitair van het station bij Harelbeke kraaknet te houden. Dit doet ze als ze tenminste niet met een ander project in Roeselare bezig is - tevens in de transportsector. Mijn neefje werkt dan weer aan een project om zelfgesneden gefrituurde aardappelen in een verbouwde stacaravan te verkopen. Over mijn huidig project kan ik zelf niet veel verklappen, behalve dat er dreft, een spons, en een paar handdoeken aan te pas komen.
Geplaagd door een helse jetleg, gepaard aan een dove verkoudheidsperiode, een alweer halve changement de decor van mijn maison, en een staking waardoor je 40 minuten over een traject van 5km doet, doen ervoor zorgen dat de frequentie van de geposte berichtjes drastisch daalt (ongeveer recht evenredig met het aandeel van Dexia). Tevens heb ik samen met mijn grijs wordende cd’s van The fantastische National een pak inspiratie opgedaan voor alweer een roman die wellicht nooit zal afraken. Maar als m’n luchtwegen wat opklaren, de vreemde elektronische echoklank die in m’n slaapkamer hangt verjaagd is, en Bassie z’n kleine erkent, zal het hier weer stuiven.
