Catchy muziek

door Robin

Ik ben een boek aan het lezen van Bart Meuleman over popmuziek en daar haalt hij in aan dat “hoe hard een nummer ons ook raakt, eenmaal uit de roes ontwaakt schijnt het zo vaak onbenullig. [...] Niet voor niets noemen we goede nummers ‘catchy’, we lieten er ons door vangen. Dat wordt vooral duidelijk wanner we ons, ouder en wijzer, plots afkeren van een artiest of een genre waarvan we niet begrijpen wat we er ooit aan gevonden hebben”. De tekst gaan nog verder, maar neem daarvoor dan het boek “De donkere kant van de zon over popmuziek” erbij.

Ik heb dat citaat in september op reis gelezen, het heeft wat in m’n hoofd getold en sluit me erbij aan. Ik zou er zelfs nog aan durven toevoegen dat alle eigenschappen die je ooit aan een artiest  goed vond net exact dezelfde eigenschappen zijn waarom je die artiest na een poos helemaal niet meer goed vindt. Ik heb bv nog een heel jaar nonstop naar Interpol geluisterd, maar nu kan ik het geen nummer meer volhouden. Hun dramatiek, zijn stem, hun “truukje”.. met Interpol kan je mij tegenwoordig geen plezier meer doen. En zo zijn er nog groepen: The Killers, K’s Choice, Faithless, Millionaire, Therapy?, Placebo, Franz Ferdinand.. Allen groepen waar ik het mee gehad heb. De redenen liggen hem niet zo zeer in hun ouder werk, maar in hun nieuwer werk: inspiratieloze herhalingen die mij niet meer kunnen beroeren. En zo voel ik dat binnenkort dit ook het geval zal zijn met Muse, Red Hot Chili Peppers en Sigur Rós (Jonsi’s fout). Het zou de leeftijd kunnen zijn. Ik was een enorme Muse fan op m’n zeventiende ten tijde van Origin Of Symmetry, maar we zijn nu haast 10 jaar later, en hoewel “Resistance” me kan bekoren, doet het me nog maar een fractie van wat New Born me in der tijd deed.

Langs de andere kant ben ik me wel meer tot andere muziek beginnen openstellen en voel me eigenlijk nu muzikaal breder dan ooit (hoe zeer onnozel dat ook mag klinken). Ik ben sinds vorig jaar Jacques Brel beginnen appreciëren en me er door laten raken. Brel is muziek die ik vroeger nooit of te nimmer zou opzetten, en op m’n 12de vond ik “Ne me quitte pas” een zaag van een nummer. Nu smul ik ervan. Dat nummer is één van de knapste werken die ooit door een Belgisch artiest gemaakt is. Horen ook nog in dat lijstje: Tom Waits, Leonard Cohen en Philip Glass.

Sommige muziek is een beetje als complexe kazen en rode wijn: je moet het leren appreciëren. Het rijpt met de jaren, maar eenmaal het tot je doorgedrongen is wil je nooit meer witte wijn bij je eten of “Everyday” kaas op je spaghetti. (om mezelf even te relativeren: ik lust nog steeds veel te weinig kaassoorten)

Die analogie kan je doortrekken naar bv Coca Cola en cheapo muziek als Kate Perry en TW classic’s onterechte headliner The Black Eyed Peas: het is suikergoed die je zonder veel nadenken binnengiet, maar echt goed is het niet. Drink cola bv eens op kamertemperatuur.

Dan is er ook nog muziek die me al sinds m’n 14de kon bekoren en me nog steeds doet dromen: The Verve, Radiohead, Oasis (soms), The Beach Boys — maar dat lijstje is beperkt.

Om die reden spreekt me het ook minder aan om dit jaar naar Werchter te gaan. Ik wil even een break nemen van de Werchtermuziek. Ik zag wel heil in de zondag (Arcade Fire, Pearl Jam, Them Crooked Voltures), maar die dag is reeds uitverkocht. Ik alienate steeds meer van de muziek waar ook mijn vrienden naar luisteren. Waren ze dan eindelijk over de drempel om te kamperen op Werchter, dan geef ik er nu de brui aan. Dat vind ik zelf ergens onplezierig, maar liefde, ook die voor muziek, is blind en van voorbijgaande aard. Hoe hard dat wel niet mag zijn.

Echte Ice Tea!

door Robin

De Amerikanen staan niet bepaald bekend voor hun gezonde voedingspatroon, adoch is er één consumptie die lekker en gezond is maar bij ons *nergens* te verkrijgen is, nl echte icetea.
Ik heb het nu niet over de limonade-varianten van Lipton en River - garant voor toegevoegde suikers, smaak - en kleurstoffen, maar over echt gekoelde thee zonder meer. In de States liggen de frigo’s van de warenhuizen boordevol met allerlei zuivere koude thee-varianten, en ook in restaurants is het algemeen te verkrijgen. Bij ons is het echter onbestaand.
Een gat in de markt zou ik zo zeggen. Verkoop dat en ik drink niets anders meer thuis en op het werk.

Britse koopjes

door Robin

Deze morgen heb ik een uiterst aardig postpakketje mogen afhalen in de lokale GB. (Je weet wel; wegens besparingen zijn alle kleine postkantoortjes gemigreerd naar een vierkante meter in warenhuizen, kruideniers, en wie weet waar ze hun aangetekende zendingen nog allemaal gaan dumpen.)

De inhoud van dat postpak was een collectie dvd’s verzonden door amazon.co.uk. Het zijn er namelijk solden! Niet dat hun prijzen gedaald zijn, maar hun munt wel. De pond staat bijzonder laag in vergelijking met ten tijde voor de crisis. Waar je vroeger nog 1,5€ voor moest afdokken voor 1 britse munt is dat nu slechts 1,2€ (zo’n 25% af). In mijn shopping basket zitten de 2 volledige reeksen van Afterlife (13 €), de film Eternal sunshine (3,5€), de volledige 5 reeksen van Six Feet Under (71€ - ter vergelijking: 125€ in België), en de tweede reeks van Family guy (13€). Ik kan weer mijn kabelabonnement opschorten voor enkele maanden.

Mocht één van jullie hetzelfde plannen, check dan zeker goed voor ondertitels. Niet alle dvd’s op Britse site hebben nl Nederlandstalige ondertitels.

Slordige mensen stemmen anders

door Robin

Alles wordt de dag van vandaag wetenschappelijk onderzocht. Zo ook of er een verband bestaat tussen het stemgedrag van mensen die slordig zijn, en dat van mensen die 4 maal in de week dweilen, stofzuigen en het gras afmaaien. “The Journal of Political Psychology” constateerde dat liberalen, die normaal als “open” worden beschouwd, neigen meer kleurrijk te zijn, en hun kasten te vullen met boeken over reizen, etniciteit, feminisme, en muziek, samen met cd’s in de genres folk, klassieke - en moderne rock, alsook met kunst, filmtickets en vakantiesouveniers. Conservatieven daarentegen, omringen zichzelf met kalenders, postzegels, wasmanden, strijkijzers, en naaimachines. Hun slaapkamers en werkplaatsen zijn goed verlicht en gevuld met sport-parafernalia. Dit komt volgens de studie omdat conservatieven nood hebben aan orde; dat alles op z’n plaats ligt en georganiseerd is, zodat de persoon het gevoel krijgt dat z’n omgeving voorspelbaar en daardoor als veilig kan worden beschouwd.

Aan de ogenschijnlijk niet onbelangrijke documenten die kriskras op m’n bureau liggen te zien, kan ik de studie enkel maar gelijk geven. En ja, ik hou ook filmtickets bij (en die van Kinepolis zijn gedrukt met thermische printers waardoor de tekst erop snel verdwijnt, grmbl).

No update no more?

door Robin

Geplaagd door een helse jetleg, gepaard aan een dove verkoudheidsperiode, een alweer halve changement de decor van mijn maison, en een staking waardoor je 40 minuten over een traject van 5km doet, doen ervoor zorgen dat de frequentie van de geposte berichtjes drastisch daalt (ongeveer recht evenredig met het aandeel van Dexia). Tevens heb ik samen met mijn grijs wordende cd’s van The fantastische National een pak inspiratie opgedaan voor alweer een roman die wellicht nooit zal afraken. Maar als m’n luchtwegen wat opklaren, de vreemde elektronische echoklank die in m’n slaapkamer hangt verjaagd is, en Bassie z’n kleine erkent, zal het hier weer stuiven.

En nu stoppen met zagen!

door Robin

Geen bandjes!

Dranouter Blutzbezoek

door Robin
Dranouter uit reuzenrad
Dranouter vanuit het reuzenrad
Put in de weg
De put

In het diepe West-Vlaanderen zakte ik af naar Dranouter, een gezellig kleinschalig folk minded-festival. Het liep echter mis nog voor het begin. Op een nauw tractorspoor die moest afgelegd worden om tot de parking (lees: drassige wei) te raken, botste mijn linker voorwiel met een ferme decibel op een put in de berm van de weg, waardoor mijn band zich nogal raar begon te gedragen en vreemde klanken begon uit te sputteren. Daarbij kwam nog eens dat enkele voorbijgangers nogal geschrikt toekeken wat mij het ergste deed vermoeden. Volkomen aangedaan vanwege dit klein ongeluk en m’n mogelijks grote garagefactuur en bijkomende wegsleepproblematiek in het hol van pluto, ben ik even op de parking blijven zitten om te bekomen. Maar het viel al bij al nog mee: mijn band is onaangetast, enkel wat koetswerk ingedeukt, en verder hoop ik niets. Bij de terugkeer was het pijpenstelen aan het regenen en er waren al wat auto’s vast geraakt in de modder, alsook twee onfortuinlijke meisjes die met hun auto in de gracht waren beland. Mijn inderhaast bijeen gespaarde hoop dat ik daar met m’n invalide Polo probleemloos ging uitraken heeft me geen windeieren gelegd: het vreemde geluid was verdwenen, en eens op de geasfalteerde baan ging alles weer normaal.
Op de wei zelf? Heel gezellig! Zien ze me zeker weer, hopelijk met beter weer.

Dizzy

door Robin
  • Datum:16 July 2008
  • Commentatoren:Niemand
  • Categorie:Me

Dizzy, sdisezy, diseyzy, dizzy, dissy, zdidyzzyzy, dizzy, dizzzzzzzzz… zzz…. y
dizzy