slechtste film: epic movie
irritantste single: heb je even voor mij (frans bauwer)
flauwste groep: linkin park
slechtste single: pussy (rammstein)
irritantste tv: alle “reality”-tv-reeksen
meest onderschatte gebeuren ‘2000: alle anti-privacy wetten die onder de mantel “terrorisme - en misdaadbestrijding” protestloos ingevoerd worden meest overschatte gebeuren ‘2000: alle geboortes van dieren in de zoo
Het moet zo’n jaar of 3 geleden zijn toen The Veils op de zolder van de AB gespeeld hebben tijdens een thema-avond rond label Rough Trade. Ik kwam toen een kwartier voor aanvang in de AbClub toe en daar was nog niemand. Geen mens. Nu was er tijdens het voortreffelijke voorprogramma van Richard Swift al een min of meer vol lopende AB-Box merkbaar. (AbBox = de kleine versie van de normale zaal).
Frontman Finn Andrews is altijd al een schuchter persoontje op het podium geweest: vaak zeer onzeker, teruggetrokken, en hij stond zichtbaar altijd klaar om snel te vluchten - alsof een bom hem zou treffen. Pas als er positieve publieke response komt, begint hij stilletjes aan wat te stralen. Z’n onzekerheid was deze keer tijdens badass opener “Three sisters” nog groter omdat Finn met een serieus hese stem zat. Dat was vooral merkbaar in z’n bindteksten waar hij soms z’n zin niet afkreeg. In tegenstelling tot groepen die onmiddellijk de helft van hun tournee zouden annuleren, zette hij zich enorm in om alles goed te laten klinken. Net als een wielrenner in de sprint zag je hem gewoon afzien op het podium. “This one is going to kill me” zei hij nog voor “Jesus for the Jugular”. Desalniettemin voelde hij zich zichtbaar in z’n nopjes door de positieve reacties uit het publiek (”I thought people would throw stuff at me for having a bad voice.”). Er was trouwens een opmerkelijk grote interactiviteit met het publiek (na enkele shots “babbelwater”). Toen hij tijdens de bissen de enige 2 “Runaway found” nummers solo speelde waren zijn bindteksten bijna als Urbanus: eerst zeggen dat je een liedje gaat spelen, dan er 10 minuten over grappen maken, om uiteindelijk iets anders spelen. Ach, een publieksentertainer als Koen Wauters zal hij wel nooit worden, maar dat verwachten we ook niet van hem.
De inhoud van de show bestond hoofdzakelijk uit het beste van “Nux Vomica” en het nieuwe “Sun gangs”. En omdat ze de “Nux Vomica” nummers na al die concerten stevig in de vingers hebben, leek het optreden meer als een bevestiging van dat album, dan op een overtuigende voorstelling van het nieuwe album. De Nux-nummers zijn zeer intensief; ze bestaan uit gevoel, ongeduld, en het soort bloed-onder-de-vingernagels-halende-kwaadheid. Dit wat in tegenstelling tot de meeste hartzeer-liedjes uit “Sun Gangs”. Uit dat album noteer je best haardvuuropener “Sit down by fire”; “The letter”, een singlepotentieel-nummer met dito Coldplay-rifje; “It hits deep” (titel zegt genoeg); “Killed by the boom”, exorcisme die jammer genoeg niet gespeeld werd, en “The house she lived in”. Van een ander kaliber is “Larkspurr”: een recept die gedeeltelijk geleend werd uit het kookboek van Sigur Ros, ergens ter hoogte van hoofdstuk 3.8: strijkstok op de gitaar, dreigende drums, en een repeterend zinnetje scanderen om na 8 minuten in madness te eindigen.
In het voorprogramma speelde Richard Swift: denk Cold War Kids voor een ouder publiek. Onze Richard heeft trouwens ook hun ‘Something is not right with me’ geremixed met resultaat (die remix kan je hier gratis downloaden).
Het Waalse Ghinzu zakte voor één van de weinige keren in hun carrière af naar de andere kant van de taalgrens. Ze mochten dan ook met het bordje “Uitverkocht” zwaaien. En wel terecht. Ghinzu’s specialiteit zijn songs als Blow, The Dragstor Wave, en Mirror Mirror: traag opbouwende nummers die eindigen in een extase. Het type nummers waar dEUS vroeger erg goed in was. Jammer genoeg beslaat hun curriculum ook liedjes die moeten doorgaan als ballads, en daarin laten ze wat te wensen over. John Israel (klinkt toch zoveel cooler dan Stargasm, not?) kan de trage nummers niet voldoende dragen met z’n stem. Maar genoeg kritiek, Ghinzu speelde een voortreffelijke set op hoog Belgisch niveau. Getuige daarvan het eerder genoemde Blow - hun beste nummer - die dringend eens in Radio 1’s Belgische 100 mag komen binnenstormen. Ook The Dragstor Wave (half Muse/half dEUS/half Radiohead) en hun nieuwe single Cold Love konden op veel belangstelling rekenen van het publiek. Nog te noteren: het Franstalige “je t’attendrai” - één van de betere nummers op hun nieuwe cd, en cover-afsluiter “I wanna be your dog” - al was niet echt duidelijk wat daar precies de bedoeling van was.
De Nederlandse website Fabchannel.com waar je in hoge kwaliteit gratis concerten kunt bekijken stopt binnen 4 weken om economische redenen. Haast u dus om nog snel een concert van onder meer MGMT, dEUS, Cold War Kids, Editors, Damien Rice, of Cocorosie mee te pikken.
Het goede nieuws is dan weer dat de über kritische website Pitchfork flink bezig is met het streamen van legale high quality concerten. Antony & The Johnsons vindt u hier bijvoorbeeld.
In navolging op de The Veils post. Er is een eerste nummer van hun nieuwe album uitgebracht op hun Myspace. Het is echt zeer verschillend van muziek tov het tweede album. De eerste strofe deed me wat denken aan Placebo, maar vooral aan Glorious van Muse. Vlagen Nick Cave zitten er ook nog steeds in. Maw: /me likes it! En dat er maar rap een Belgische datum komt! Oh, en liefst in De Zwerver in Leffinge, als het even kan!
Het eerste wat misschien opvalt aan de muziek van one-man-band Spinvis is het geknutsel met de teksten. Een instantie later valt je ook het geknutsel met geluid op, en voor deze show heeft Erik De Jong ook geëxperimenteerd met video. Op 3 televisieschermen werden repeterende samples getoond van een muzikant die een stukje muziek speelde. Of het kon ook net zo goed een video zijn van fles zijn die kapot geslaan werd.
Het is niet iedere artiest gegeven: ik heb nu al ettelijke optredens van Spinvis met band gezien en geen enkel optreden was hetzelfde. Niet enkel de playlist verandert zienderogen, maar ook de manier van spelen en de instrumentenkeuze van de nummers verschillen vaak aangenaam. Een schril contrast met populaire figuren die almaar krak dezelfde versie van hun nummers brengen.
Bereidt u voor op een zo nodig nog grotere verschuiving der continenten: de eerste nummers van de solo-show in de N9 in Eeklo hadden een soort “Kid A” metamorfose ondergaan. Klik-klak drumloops, onduidelijke synthesizer klanken, repetitieve contrabas-loopjes. Het leek alsof “voordeel van video” door de mixtafel van een groep aliens werd gedraaid. Gelukkig zat er genoeg variatie in de set. Nummers als “Ronny gaat naar huis” en “Wespen op de appeltaart” werden enkel op ukelele en gitaar gespeeld. Maar ook het grote gebaar werd niet ontzien. Onopvallend b-kantje “loop der dingen” werd omgetoverd tot een heuse pianoballad. Afsluiter “Bijt m’n tong af” kreeg dan weer een psychedelica injectie, genre “Kom in de cockpit”.
Op een nieuw album wordt het voorlopig nog een jaartje wachten.
