Trouwe lezers zullen zich ongetwijfeld de top 10 van de beste videoclips herinneren. De nummers 10 en 9 werden in september toegelicht (Copark - Good year for the robots en Mayo - Bathtub). Wegens wat conflicten omtrent de volgorde bespreek ik in willekeurige volgorde de resterende video’s. Met vandaag Coffee & Tv van Blur.
De video volgt mooi de akoestieke gitaarloopjes, en - toegegeven - het melkbrikje is gewoon te onweerstaanbaar om links te laten liggen. Hij heeft zelfs al z’n eigen fansite. Noticed? Net op het moment dat zijn liefje wordt vertrappeld krijgen we de tekst “Take me away from this big bad world, and agree to marry me” te horen. De wereld is wreed.
Om een beetje tegendraads te doen is dit niet echt een muziekvideo maar eerder een kortfilm met een liedje onder. Ach, wat maakt het verschil. Met veel genoegen stel ik aan u voor, de alternatieve videoclip, gedirigeerd door MAYO, een New York’s collectief. Het filmpje is getiteld “Bathtub”, en gaat over een vrouw die zich klaarmaakt om te sterven. Ze hangt aan een machine die, in plaats van haar gezondheidstoestand te tonen, bericht over het uitsterven van de dinosaurussen. De hele video ademt in een Franse sfeer: de muziek, de sigaretten, de roze tepels, en de witte huid.
Tadaa! De top 10 van de beste videoclips aller tijden! Al 100 keer voorgedaan, maar ik ging speciaal op zoek naar de videoclips die hun muziek goed weer kunnen spiegelen in beeld - het uiteindelijke doel, me dunkt. Er bestaan namelijk zeer goede nummers met flauwe video’s, en zeer goede video’s met flauwe nummers, of met nummers die er niet bij passen. De kunst is om je video optimaal af te spiegelen op je muziek. Vandaag nummer 10.
10) Coparck - A good year for the robots
Regie: Wouter Stooter en Daniel Bruce
De boodschap is opvallend genoeg om deze video een plaats te gunnen in de top 10. De Nederlandse groep Coparck brengt het verhaal van een androïde (half mens/half robot) die op zijn werk zeer geliefd is, maar die meer dan ooit verlangt om echte menselijke gevoelens te kunnen voelen. Wanneer hij zich de gevoelens-module laat installeren heeft dit donkere gevolgen.
De video is geïnspireerd op het boek “Do Androids Dream of Electric Sheep?”, die tevens het idee vormde voor Blade Runner. Het boek is deels een reactie op de Holocaust waarin de schrijver androïden de pijn van discriminatie laat voelen. Deze invloed is expliciet merkbaar in zowel de tekst als de video. Deze zwarte komedie laat je op z’n minst één moment stil staan bij de maatschappij. [bron]
