Alles wordt de dag van vandaag wetenschappelijk onderzocht. Zo ook of er een verband bestaat tussen het stemgedrag van mensen die slordig zijn, en dat van mensen die 4 maal in de week dweilen, stofzuigen en het gras afmaaien. “The Journal of Political Psychology” constateerde dat liberalen, die normaal als “open” worden beschouwd, neigen meer kleurrijk te zijn, en hun kasten te vullen met boeken over reizen, etniciteit, feminisme, en muziek, samen met cd’s in de genres folk, klassieke - en moderne rock, alsook met kunst, filmtickets en vakantiesouveniers. Conservatieven daarentegen, omringen zichzelf met kalenders, postzegels, wasmanden, strijkijzers, en naaimachines. Hun slaapkamers en werkplaatsen zijn goed verlicht en gevuld met sport-parafernalia. Dit komt volgens de studie omdat conservatieven nood hebben aan orde; dat alles op z’n plaats ligt en georganiseerd is, zodat de persoon het gevoel krijgt dat z’n omgeving voorspelbaar en daardoor als veilig kan worden beschouwd.
Aan de ogenschijnlijk niet onbelangrijke documenten die kriskras op m’n bureau liggen te zien, kan ik de studie enkel maar gelijk geven. En ja, ik hou ook filmtickets bij (en die van Kinepolis zijn gedrukt met thermische printers waardoor de tekst erop snel verdwijnt, grmbl).
Wegens tijdsgebrek vind je de eerste foto’s op Fré’s blog. Vandaag is het shopping-dag, hoewel dat gisteren ook wel half zo was, aangezien de verleiding soms te groot was om langs een winkel met fijne spulletjes te passeren zonder deze met een bezoekje te trakteren. De makkelijkste reden om zich gewoon snel terug uit deze handelspanden te begeven is de prijs.
450 dollar voor een handtas spreekt boekdelen.
In case of confusion
Tube-feeling
Niet zo nieuwstraatBrussel is door de Belgen vooral bekend voor z’n files, z’n jobs, z’n splitsing, z’n taalproblemen, en z’n door bepaalde kringen gerapporteerde onveiligheidsgevoel. Anders wordt het als je onze hoofdstad door z’n toeristische bril bekijkt, en dit in de goedkoopste citytrip van m’n leven (€ 9,2 h&w).
Het Atomium werd recent opgeblonken, maar z’n invulling kan beter. Niet dat je geen waar krijgt voor je geld: je krijgt bij je ticket een gratis panorama over Brussel en Mini-Europa, en je mag zoveel roltrappen nemen naar believen. Toch mag de inhoud de bollen wat creatiever ingevuld worden: de zoveelste foto van de opbouw van de ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van ijzer boeide maar matig.
Wie denkt slagers te vinden in de door Johan Verminnen legendarisch gemaakte “rue des boucher” is eraan voor de moeite: het ene naast het andere restaurant probeert je binnen te lokken met diverse zeespecialiteiten. Opletten geblazen voor wie onderweg een spaghetti wenst te eten bij Geore: weet dat Fawlty’s neef hier opdient!
De Nieuwstraat mag dan wel de duurste straat zijn om een hotel te huren, veel meer dan een doorsnee Vlaamse winkelstraat biedt ze niet: alle bekende ketens in grote mate opeengehoopt, bestormd door een drukte van jewelste.
Het magische ijsland verkoopt z’n reisjes duur. Ik zag het al volledig zitten: eerst een dag of 2 met de fiets Reykjavik verkennen, en daarna een auto huren om een kleine week de volledige kust van het eiland te af te rijden.
Het hele eiland barst van de randactiviteiten als daar zijnde: georganiseerde mountainbike, whale-watching, bergwandelingen, snorkelen, raften, warmwaterbronnen, you name it. En aangezien het er in juli tussen 5u en middernacht helder weer is, zouden die dagen wel eens heel erg gevuld kunnen worden.
Het was echter een bittere pil om te slikken dat die 7 dagen Ijsland met een huurauto me minimum 2000 euro zou kosten, zonder het ultra duur eten meegerekend, en met de goedkoopste logementen als daar zijn jeugdherbergkamers van 20 man, tentje of zelfs de achterbank - en met de goedkoopste vlucht op de goedkoopste uren. Dus laat ik m’n droom nog maar een jaar in de diepvries rusten tot ik een mooi budget bijeen gespaard heb. Want gaan, ga ik… maar voorlopig zal ik het met Sigur Rós op Regen Werchter moeten doen.
