Top 10 Best Songs “The National”
door Robin- Datum:29 June 2010
- Commentatoren:2 Snuggeren
- Categorie:Music, Videoclips, Youtube
Nu ze eindelijk uit de startblokken zijn met “Bloodbuzz Ohio” is het wel eens het moment om een top 10′tje van deze New-Yorkers op de blog te smijten.
10) About Today (Cherry Tree EP, 2004)
About Today is een sober ongecompliceerd nummer over nakend verlies. “You just walked away / and I just watched you / what could I say”.
Matt’s beperkte stembereik is een zekere handicap voor de groep; maar net in een nummer als dit is het een verrijking als geeneen. In tegenstelling tot vele zangers steekt hij geen kracht of variatie in z’n stem, maar toch snijdt hij door je ziel.
9) Secret Meeting (Alligator, 2005)
Het album “Alligator” had ik tijdens een reis in New York aangeschaft en voor het eerst beluisterd in de metro met m’n discman (want o wat haat ik die iPods). En elke keer ik dit nummer hoor zit ik weer in die metro die hete lucht in - en uit het station blaast, en kijk ik door de ruit naar alle op het perron staande voorbijflitsende mensen.
Hoewel “Secret Meeting” aanvankelijk chaotisch klinkt blijft het zeer minimaal: er is geen breed uitgesponnen stadiongeluid, er zijn geen overbodige noisy-gitaren, en het is niet te lang gemaakt. Secret Meeting bezit alle ingrediënten die het nodig heeft, maar heeft niets te veel. Dat op zich is al een kunst.
Trouwens de meest gestelde vraag over The National op internetfora: “Wat roept de achtergrondzanger?”. Volgens wel ingelichte bron zou dat “I’m talking ace” zijn, maar het zou mij niet verbazen mocht het evengoed “I’m eating eggs” zijn.
8 ) Baby, we’ll be fine (Alligator, 2005)
We spreken 2005, de Bush-jaren waren nog volop aan de gang en van “Change” was nog geen sprake. We ontmoeten een kleurloze bediende die z’n voeling met de wereld verloren heeft. De zanger weet in slechts enkele lijnen het troosteloze leven van z’n personage zichtbaar te schetsen. De man droomt volop van erkenning op z’n werk en van vermaak door z’n vriendin, maar waar hij nog het meest naar verlangt is om uit z’n sleur te raken. En omdat hij de schuld voor z’n grijze levensloop bij niemand anders kan leggen dan bij zichzelf, en hij niet meer weet hoe hij de wereld aanmoet wordt hij wanhopig en bedelt om vergiffenis “voor alles”.
Luister ook goed naar de manier waarop hij het zinnetje “I’m so sorry for everything” herhaalt. Het klinkt alsof hij te vermoeid is om een hogere noot te raken. Z’n stem blijft trouwens altijd op hetzelfde volume, ook wanneer tijdens de tweede strofe een viool hem bijna overstemt. Het drukt een zekere eerlijkheid en een vorm van machteloosheid uit. Dit is een lied waar de tekst hand in hand gaat met de muziek. Mooi!
7) Daughters Of The Soho Riots (Alligator, 2005)
Daughters is een nummer die gerust wel eens Vlaams kon zijn. De instrumentale ingrediënten liggen niet ver van een doorsnee “My Heroics Pt 1″. Enfin, het zou in Radio 1’s Belgische Top 100 passen.
Het is één van de ballad-National fingerpinking-songs, een formule die ze gerust hun specialiteit mogen noemen. Daughters heeft iets warm-romantisch en bezit tekstlijnen die op het tweede zicht een andere betekenis hebben.
“Break my arms around the one I love / and be forgiven by the the time my lover comes”, zingt Berringer enkele keren. Het zou je haast ontgaan maar hij heeft het hier over 2 verschillende personen: “the one I love” en “my lover”.
6) Fake Empire (Boxer, 2007)
Boxer opent, een eenzame piano in een lege stad ontmoet Matt Berringer bij nacht die zich heerlijk verliest in een prille romance. Boxer is 42 seconden ver. De zanger vertelt over diamanten slippers, nichterige schaatspasjes, en bevindt zich in een half-nuchtere toestand.
De rest van de groep wordt geleidelijk aan wakker en ze zetten de song in een stroomversnelling. Matt blijft heerlijk voortneuriën en mijmert om hun relatie niet in één keer te gaan ontleden of ontwaren. Hij bevindt zich in het stadium waar veel geliefden in willen blijven; de hartversnellende vage start van een veelbelovende relatie.
Althans, dat is mijn interpretatie.
Het nummer wordt helemaal naar een hoogtepunt gestuurd door een orkestje die druk in de plassen komt trappen; een idee die de heren van The National pas op het eind van de opnamesessie kregen. Dit was echter een significante bijdrage voor het nummer die anders “maar” een gewone pianoballad ging zijn.
5) Karen (Alligator, 2005)
Karen is misschien de meest radiovriendelijke song van TN. Het is een sterke pop-pianoballad die perfect meezingbaar is maar desniettegenstaande een donkere tekst bevat over een relatie die op de klippen loopt. “Karen, you just have not seen my good side yet”, proclameert Matt die overgaat in “black birds are cirkeling my head”.
Geef Karen enkele kansen en je fluit het morgen mee.
4) Mr November (Alligator, 2005)
Samen met oa Abel behoort Mr November tot één van de schare uptempo rockers uit het oevre van TN.
Mr November, die wel het presidentschap van Obama leek te voorspellen, start met een dreigende gitaar die doet denken aan Led Zeppelin’s “The song remains the same”. Maar nog meer dan de gitaar van valt de drum op, die trouwens tijdens het hele nummer de absolute show steelt.
Achter het personage, “the great white hope”, die ogenschijnlijk de nieuwe leider wordt, gaat twijfel schuil. “The English are waiting and I don’t know what to do, in my best clothes”, zingt hij - en met deze ene zin zijn we meteen al een stuk minder enthousiast om zelf voor de presidentssjerp te solliciteren. Net zoals in “Baby, we’ll be fine” probeert het personage zichzelf te overtuigen in z’n kunnen door het omverblazende “I won’t fuck us over” luidop te scanderen.
Dit nummer draagt mijn voorkeur omdat het zo enorm intens is. Niet enkel de stem, maar vooral de drum maakt het nummer echt een beleving.
3) Start A War (Boxer, 2007)
Wat opvalt aan Start A War is de dreiging. In heel het nummer zit een onuitgesproken dreiging - een beetje dezelfde dreiging als in “Eva” van Boudewijn de Groot. Al in de eerste strofe begint Berringer aan een preek als laatste poging om z’n geliefde te overtuigen bij hem te blijven. Het is echter geen vinger-wijzende-beschuldiging of een gevecht maar onderhuidse manipulatie. “Do you really think you think you can just put in a safe behind a painting lock it up and leave? / walk away now, and you’ll gonna start a war”. Het refrein wordt gevolgd door zenuwachtige drums, onheilspellende horens en tikkende gitaren. De kracht van dit nummer zit hem in het feit dat de dreiging nooit reëel wordt - het blijft een dreiging en ontaardt in het niets. Op het moment dat de boel lijkt te gaan ontploffen, stopt het. Onverwacht. Onvervuld.
2) Runaway (High Violet, 2010)
Gewoonweg bloedmooi.
1) Slow Show (Boxer, 2007)
De nummer 1 kiezen was niet echt moeilijk: Slow Show is in mijn ogen het hors d’oeuvre van The National; het absolute toppunt van hun kunnen, het dichtst die ze bij perfectie zijn gekomen. Dat Slow Show een moeilijk nummer was om te schrijven kun je zien in “A skin, A night”, de film-docu rond Boxer. De groep had nog het “geluk” dat geen kat hun debuut-cd kent, want Slow Show bevat enkele herwerkte gejatte stukjes muziek van dat album. De redding, zo bleek.
Het thema van Slow Show is vluchten, vluchten naar je thuis, vluchten naar genegenheid, vluchten van de mensen rondom je. Geen evidentie, zoals de zanger figuurlijk beschrijft: “I leaned on the wall, the wall leaned away”; het wegvallen van de houvast. Kwaliteitsmuziek, maar het echte hart van het nummer zit hem in de coda: een romantische finale waar Berringer’s droge bariton perfect van pas komt “you know I dreamed about you, for 29 years, before I saw you” - veel zangers zouden die lijn niet zo oprecht kunnen zingen. Let ook op de subtiele geluiden die in het laatste stuk aan bod komen: drumticks, een hoorn die als een wegrijdende auto klinkt, een weg-ebbende elektrische gitaar. Al deze details maken dit nummer een lekkernij om je vingers van af te likken.
De Rest
Haalden net niet de top-10: Afraid Of Everyone, Slipping Husband, Bloodbuzz Ohio, Mistaken For Strangers, Vanderlyle Crybaby Geeks, Racing Like A Pro, en Abel.
